NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 45
I co było potem?
Chyba też zrozumiała...
że już nic do mnie nie czuje.
Boję się zostać zraniony. Jestem tchórzem.
Uciekam przed osobą, którą kocham.
Ktoś taki jak ja...
nie zasługuje na miłość.
Według kogo? Ja kocham cię takim, jakim jesteś.
Xiaoyou, mylisz się.
Nie jestem tym, za kogo mnie uważasz.
Nieprawda.
Nikt nie jest doskonały.
Sama mam mnóstwo wad.
Jestem zbyt łatwowierna. Nie umiem trzeźwo ocenić sytuacji.
Przyjaciele wiecznie muszą wyciągać mnie z tarapatów.
Często bywam samolubna i uparta.
Nie uważam jednak, żebym przez swoje słabości
nie zasługiwała na miłość.
Xiaoyou.
Nie przestajesz mnie zadziwiać.
Ximen.
Pozwoliłeś, aby twój „Jeden raz” prześlizgnął ci się przez palce.
Ale teraz nadszedł „Jeden raz” dla nas.
Nie chcę go stracić.
Zaraz zasnę. Jestem zupełnie wypompowana.
Oczy same mi się zamykają.
Marzę o ciepłym łóżeczku.
To może pójdziemy do mnie i prześpimy się razem?
Idioto, przestań mówić takie rzeczy.
O co ci chodzi? Sama doszukujesz się podtekstów.
Uderz mnie jeszcze raz.
- Jeszcze raz. - A bo co mi zrobisz?
Żebyś wiedział, że cię uderzę.
MASAŻ I HERBATA
Yifen poprosiła mnie, żebym ci to przekazała.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Co to może być? - Otwórz.
To lalka zrobiona przez Xiaogeng.
Ale słodka.
Wygląda zupełnie jak ty.
Mówisz? Jest całkiem urocza.
Dołączyła też list.
Xiaoyou.
Przepraszam, że nie wręczam ci tego osobiście.
Wkrótce kończę studia.
Już udało mi się znaleźć pracę.
Dzięki tobie znów mogłam spotkać Ximena.
To pozwoliło mi odkryć, czego naprawdę chcę od życia.
Czuję się tak, jakbyś to ty dała mi prezent.
Dawno temu zrobiłam lalkę na podobieństwo Ximena.
Myślę, że teraz powinna należeć do ciebie.
Mam nadzieję, że ci się spodoba.
Kiedyś uważałam, że „Jeden raz” odnosi się tylko do miłości.
Że jest to coś, co należy schwytać, chronić niczym skarb
i pod żadnym pozorem nie wypuszczać z dłoni.
Xiaogeng...
Lecz teraz uważam,
że jest to także pogląd na życie.
Jeśli się odnajdziecie, ciesz się tym.
A jeśli się rozminiecie,
bądź wdzięczna za to, co dane wam było przeżyć.
Ta lalka powinna być teraz twoja.
„Jeden raz” był mi pisany w innym rozdziale mojego życia.
Tyle wystarczy.
Dzień dobry. Co podać?
Pozwolę sobie zaproponować naszą specjalną herbatę.
Nie, dziękuję.
Nie chcę herbaty.
- Mam ochotę na kawę. - Oczywiście.
SAN LIANGCHUN SMAK DAWNEGO SZANGHAJU
Nie wiem, jak tamtego ranka potoczyły się sprawy dla Xiaoyou.
Chciałabym spytać, ale trochę mi głupio.
Za bardzo się do wszystkiego mieszasz.
Gdyby twój przyjaciel nie namieszał w jej życiu,
Xiaoyou miałaby się świetnie.
Tak jak ja namieszałem w twoim?
Ale czy nie jesteś teraz szczęśliwa?
Kto by się spodziewał?
Daoming Si wywrócił moje spokojne życie do góry nogami,
dał mi odwagę, by stawić czoła przeciwnościom losu,
i stopniowo, krok po kroku, otworzył przed mną swoje serce.
Co jest?
Tak się zapatrzyłaś w moją piękną twarz, że zapomniałaś o jedzeniu?
To właśnie nazywamy ucztą dla oczu.
Przestań być takim narcyzem. Lepiej skup się na swoich wontonach.
Shancai.
Jedzmy wszystkie posiłki razem do końca naszego życia.
Co o tym sądzisz?
Shancai.
Pobierzmy się.
Słucham?
Już to przemyślałem.
Chociaż nie powalasz urodą, nie grzeszysz inteligencją,
masz paskudny charakter
i istnieje prawdopodobieństwo, że wystąpi u nas przemoc domowa...
Przestań.
Cofam to o prawdopodobieństwie. Przemoc domowa wystąpi na mur-beton.
Ale nie przeszkadza mi to. Shancai, wyjdź za mnie.
- Czy on się jej oświadcza? - Co?
- Nie przesłyszałem się? - Tak?
- Ale romantycznie. - Niemożliwe.
Co za szczęściara.
Dlaczego nic nie mówisz?
- On żartował, prawda? - Zazdroszczę.
Kto oświadcza się w knajpie nad miską wontonów?
Tylko wyznałem, co czuję.
Zbliża się Święto Wiosny.
Chcę złożyć twoim rodzicom wizytę w wiosce rybackiej.
Twoja mama bardzo mnie lubi.
Ucieszy się z takiego zięcia.
Co tak szybko?
Jeszcze się nie zgodziłam.
Mam to gdzieś.
Nie dam ci żadnego powodu, żebyś mogła mnie odrzucić.
Panie i panowie!
Ta oto dziewczyna, Dong Shancai, zgodziła się mnie poślubić.
Jesteście państwo tego świadkami. Życzcie nam szczęścia.
Oczywiście!
- Siadaj już. - Serdecznie dziękuję.
Dzisiaj ja stawiam wszystkim.
Jedzmy wszystkie posiłki razem
do końca naszego życia.
Co o tym sądzisz?
Shancai.
Pobierzmy się.
Czy ja śnię?
Czy Daoming Si
naprawdę mi się oświadczył?
Chwileczkę.
Pani Dong Shancai.
Proszę, bukiet 520 róż od pana Daoming Si.
Na znak jego uczuć.
Proszę je wnieść.
- Dobrze. - Tutaj.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Co za głuptas.
Dał mi kwiaty, które nie dość, że są drogie, to jeszcze nietrwałe.
Ale nie pachną najgorzej.
Naprawdę jest tu 520 róż?
Policzmy.
...335, 336,
337, 338, 339, 340,
341, 342, 343, 344...
...364, 365...
...370, 371, 372,
373, 374, 375,
376, 377, 378,
379, 380...
...380, 381, 382, 383...
...390, 391, 392, 393...
...514, 515,
516, 517, 518, 519.
Dlaczego znowu wyszło 519?
I jak? Podobają ci się kwiaty?
Nie musisz mi dziękować.
Daoming Si, w bukiecie miało być 520 róż.
A jest ich tylko 519. Gdzie jeszcze jedna?
To niemożliwe.
Może twój mózg nie ogarnia takich liczb?
Nie ma takiej opcji. Liczyłam 800 razy. Zawsze wychodzi 519.
Osiemset?
Jaki łoś liczyłby to tyle razy?
Sam jesteś łosiem. Policzyłam, to wiem.
Ma być 520 róż i ani jednej mniej.
Muszę kończyć. Ktoś dzwoni do drzwi. Rozmówię się z tobą później.
Ostatnią różę mam tutaj.
Ale z ciebie pajac.
Schowałeś jedną różę?
Śmiesz nazywać mnie pajacem?
Zaraz popamiętasz.
Nie!
- Nie! - Chodź tutaj.
Chciałbyś.
No chodź.
Więc tak wygląda 520 róż. W życiu nie widziałam tak dużego bukietu.
Ja też nie.
Daoming Si to niepoprawny romantyk.
Gdyby ktoś dał mi tyle kwiatów, natychmiast bym za niego wyszła.
Mówisz o Ximenie, prawda?
Jak się ostatnio między wami układa?
Co oznacza ten nieśmiały uśmiech?
Shancai. Jesteśmy razem.
„Razem”?
Ty i Ximen?
Tak.
Chwileczkę.
Co masz na myśli?
Chcesz przez to powiedzieć, że zostaliście parą?
Tak.
Ximen odwzajemnił twoje uczucia?
Tak, bez wątpienia.
Oficjalnie jesteśmy razem. Od dnia, gdy poszłam do niego na dach.
Xiaoyou.
Chciałabym zadać ci tyle pytań.
Ale widząc cię taką promienną, o nic nie zapytam.
Jesteś szczęśliwa i tylko to się liczy.
Więc to dlatego.
Po tym, jak poszłaś zobaczyć się z Ximenem,
zmieniłaś swoje zdjęcie profilowe na uśmiechnięte.
Zrobiłaś to, bo ci się powiodło.
Zgadza się. Zrobiłam je tamtego dnia.
Cudowna melodia.
Z otwartych okien dobiegała muzyka
i zastanawiałam się, kto oprócz ciebie może tak pięknie grać.
Okazało się, że to byłeś ty.
Co robisz na uczelni?
Naszła mnie nagła ochota, żeby tu przyjść i sobie pograć.
Mam przeczucie, że przez dłuższy czas tu nie zajrzę.
Zanim opuszczę kraj, chcę odświeżyć pamięć o spędzonych tu chwilach.
Zostawiłeś w sali muzycznej mnóstwo wspomnień.
Będzie mi ciebie bardzo brakowało.
SALA MUZYCZNA
Przyjęłaś oświadczyny Si?
Tak.
Dlaczego mam wrażenie, że coś cię martwi?
Sama nie wiem.
Chyba uświadomiłam sobie,
ilu przeszkodom Daoming Si i ja musieliśmy stawić czoła.
I że pewnie czeka nas ich jeszcze więcej.
Nie martw się.
Przeszliście już tyle prób.
Nikt i nic was nie złamie.
Pani Dong, panie Dong.
- Proszę o rękę państwa córki. - Nie.
Stanowczo się temu sprzeciwiam.
Daoming Si jest tak uprzejmy.
Nawet przyniósł upominki.
Ale to zdecydowanie za szybko.
Shancai nie ukończyła jeszcze studiów.
Postanowiłem pracować w Grupie Daoming,
a to oznacza liczne podróże.
Boję się, że nie będę mógł spędzać z Shancai zbyt wiele czasu.
Więc nie jesteś pewien Shancai? Czy to Shancai nie jest pewna ciebie?
To nie tak.
Shancai i ja jesteśmy pewni.
Tylko że...
Nie chcesz,
żeby na drodze stanęła wam twoja mama.
Więc zamierzasz zignorować jej uczucia i postawić ją przed faktem dokonanym?
Jak dzisiejsza młodzież może być tak nierozważna?
Mamo.
Przepraszam.
Nie mieliśmy zamiaru was rozgniewać.
Po prostu chcemy uniknąć konfrontacji z jego mamą.
Daoming Si, wiesz, że bardzo cię lubimy.
Jesteś uprzejmy i masz doskonałe maniery.
Trudno o wspanialszego mężczyznę.
Wiemy też, jak dobrze traktujesz Shancai.
Ale czy wziąłeś pod uwagę jej sytuację?
Jeśli weźmiecie ślub ot tak, jak spojrzy w twarz twojej mamie?
Shancai.
Twoja mama jest tradycjonalistką. Ceni sobie wartości rodzinne i harmonię.
Tak. Pani Dong ma rację.
Natychmiast poproszę mamę o zgodę na ślub z Shancai.
„Natychmiast”?
A czy twoja mama nie jest teraz za granicą?
Powinna być już na nogach.
Zrobię wideokonferencję i o wszystkim jej powiem.
Nie.
Nie rób tego.
Shancai.
Twoja mama ma rację.
Prędzej czy później musimy to zrobić.
Nie uciekajmy od tego. Stawmy temu czoła razem.
WYBIERANIE NUMERU: MAMA
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE: SI
Tak, słucham?
Mamo.
Jestem z Shancai w domu jej rodziców.
- Dzień dobry, pani Daoming. - Też się przywitajmy.
Dzień dobry.
Bardzo mi miło.
Mamo.
Przyszedłem tu, aby poprosić rodziców Shancai i ciebie
o zgodę na małżeństwo.
Si.
Czy ty zdajesz sobie sprawę, co teraz robisz?
Owszem.
Chcę poślubić Shancai najszybciej, jak to możliwe.
Jest dla mnie tą jedyną.
Jeśli mogę coś powiedzieć...
Dla mnie małżeństwo to nie zabawa.
To sprawa między dwiema rodzinami. Wymaga największej rozwagi.
Rodzice obojga młodych muszą wyrazić zgodę.
Pośpiech jest tu niewskazany.
Otóż to.
Zgadzam się z panią Dong.
Mamo, naprawdę mam nadzieję, że pozwolisz mi ożenić się z Shancai.
Si.
Małżeństwo to nie zabawa.
Zwłaszcza dla rodziny Daomingów.
Musimy dokładnie to zaplanować.
„Dokładnie zaplanować”?
Mamo.
- Czyli się zgadzasz? - Ty...
Jestem teraz zajęta. Nie mam czasu na rozmowę.
Kiedy wrócisz do domu,
omówimy wszystkie szczegóły dotyczące ślubu.
Zgodziła się.
Zdaje się, że twoja mama nie jest aż tak przeciwna temu małżeństwu.
Moja mama za dobrze mnie zna.
Jak już coś postanowię, nic mnie od tego nie odwiedzie.
A bądź co bądź,
rozmawiamy tu o moim małżeństwie.
- Ze stresu nie mogłam oddychać. - Już dobrze.
Tak.
Daoming Si.
Twoja mama roztacza silną aurę.
Już od samego patrzenia w ekran zaczęły mi się pocić ręce.
Sam zobacz. Wciąż są wilgotne.
Kogo obchodzi, że się pocisz? Ja zachowałam pozory spokoju.
A też się denerwowałam. Serce waliło mi jak młotem.
Wciąż się nie uspokoiłam.
Gdyby pani Dong nie nalegała tak stanowczo na uzyskanie zgody od mojej mamy,
już teraz gnałbym z Shancai na ślub.
Ach, te dzieciaki.
Skoro naprawdę się kochacie, nie możecie choć trochę zaczekać?
No dobrze. Wobec tego za tydzień przyjedziemy do Shancai
i spotkamy się z twoją mamą, by omówić ślub, zgoda?
Dobrze.
Chodź.
MISTRZOWSKIE KALMARY
„Sekret mistrzowskich kalmarów - pikantny sos »osiem skarbów«”.
Shancai.
Twój sos „osiem skarbów” cieszy się popularnością.
I to jeszcze jak.
Shancai wymyśliła wiele nowych smaków dla naszych sąsiadów i przyjaciół.
Coraz więcej osób sprzedaje tu kalmary. Powoli stajemy się kalmarową mekką.
Świeże kalmary w sosie „osiem skarbów”.
Wspaniały pomysł.
To prawda.
A tak przy okazji...
Dwa dni temu otrzymaliśmy propozycję franczyzy.
Niewiele z tego rozumiem,
ale mam u boku przyszłego zięcia. Nie muszę się martwić.
Oczywiście, zajmę się tym.
- Mamo, pójdę wszystko przygotować. - Dobrze.
Pomogę.
Nie musisz. Jesteś naszym gościem.
My się tym zajmiemy.
Mamo, niedługo przestanę być gościem.
Stanę się częścią rodziny.
To naprawdę niesamowite uczucie usłyszeć z twoich ust „mamo”.
Powiedz tak do mnie jeszcze raz.
Mamo.
Idź i pomóż.
Nazwał mnie mamą.
Nie mogę uwierzyć, że widzę Daoming Si w fartuchu.
To naprawdę kłóci się z jego wizerunkiem.
Daoming Si.
Mój pokój jest mikroskopijny.
Na pewno chcesz w nim spać?
Nie martw się.
Nie pierwszy raz będę nocować w małym pokoju.
Ale tym razem będziesz go dzielił z moim tatą.
I co z tego?
Może chrapać.
Nie obudzę się, choćby z nieba waliły gromy.
W tak małej wiosce rybackiej nie ma porządnych hoteli.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jesteś bardzo wysoki. Będzie ci niewygodnie w takiej klitce.
Mam nadzieję, że jakoś się przemęczysz.
- Nie ma problemu. - Damy radę.
Tak.
Kładźmy się spać.
Tak przy okazji...
Słyszałem, że pomagałeś dzisiaj w lokalu.
Pewnie padasz z nóg.
To nic takiego. Nie jestem zmęczony.
Opiekuj się dobrze Shancai.
Proszę się nie martwić. Będę.
Shancai wygląda jak swoja mama, charakter też mają podobny.
Obie potrafią być twarde i niezłomne.
Ale w środku są niezwykle delikatne i troskliwe.
Musisz być wobec niej cierpliwy.
Tak, wiem.
Jesteś bardzo przystojny.
Jeśli w przyszłości będzie chciała cię uwieść jakaś kobieta,
musisz odrzucić jej względy.
Żeby nie zranić Shancai.
Proszę się nie martwić. Nawet nie spojrzę na inne kobiety.
W porządku.
Poza tym niektóre złe nawyki nie wchodzą w rachubę, na przykład hazard.
Jak mężczyzna zacznie grać, to koniec.
Nie ma powodu do obaw.
- Nie ciągnie mnie do hazardu. - Cóż.
Teraz może i nie.
Ale czasem trzeba robić pewne rzeczy, żeby wypaść dobrze przed innymi...
Czasami nie ma się wyboru.
Miałem swój mroczny okres w liceum.
Ale moi przyjaciele pomogli mi się zmienić.
To dobrzy ludzie.
Proszę się nie martwić.
Dobrze. Czy ja...
Czy ja prawię ci kazania?
Wiem.
Wszyscy pochodzicie ze znamienitych rodzin.
To ja jestem tu nieudacznikiem.
Jakie mam prawo, żeby cię pouczać?
Mówiąc wprost,
jestem zwykłym tatą, który martwi się o swoją córkę.
Panie Dong.
Proszę tak nie mówić.
W Shancai zafascynowała mnie jej osobowość.
Jej poglądy na świat, jej wartości.
Wspaniale ją pan wychował.
Dał jej pan tyle miłości. To niewiarygodne.
Naprawdę? Tak uważasz?
Wspaniale.
Teraz wiem, że ze spokojem ducha mogę powierzyć ci Shancai.
Masz rację.
Shancai to dobre dziecko.
W porządku. Kończę.
Jeśli powiem coś jeszcze, chyba się...
Potem będę żałował, że wydałem Shancai za mąż tak wcześnie.
Już nic nie mówię. Śpijmy.
Panie Dong.
Proszę pozwolić mi zaopiekować się Shancai.
Nie zawiodę jej.
Kładźmy się już. Chcesz spać na łóżku?
Nie, proszę je zająć.
Dobranoc.
Wspaniale, Shancai. Tak się cieszę.
Więc ze wszystkich twoich przyjaciół dowiedziałam się o tym jako pierwsza?
Oczywiście.
Niewiarygodne.
Będziesz pierwszą mężatką wśród naszych koleżanek z liceum.
Już sobie wyobrażam, jak cała klasa przychodzi na twój ślub.
Ale będzie zabawa.
Pamiętasz, jak Daoming Si uderzył Yan Zhibu?
W dniu ślubu wszyscy chłopacy,
którzy się w tobie podkochiwali, na pewno spiją Daoming Si na umór,
żeby nie mógł spędzić z tobą nocy poślubnej.
Xiaoyou, nie ma co się tym aż tak ekscytować.
Jak to nie?
Byłam świadkiem drogi, którą pokonaliście z Daoming Si.
Na początku łączyła was silna nienawiść,
ale wkrótce zapragnął cię zdobyć.
Polubił cię, ale bez wzajemności.
A kiedy już obdarzyłaś go uczuciem, na drodze stanęła wam jego mama.
A potem stanęliście w obliczu śmierci.
Znam waszą historię lepiej niż ktokolwiek inny.
I rozumiem was lepiej od innych.
Jak tak o tym pomyśleć,
gdybyś mi nie doradzała,
nie dodawała otuchy
i nie pomagała rozwikływać miłosnych zagadek,
Daoming Si i ja pewnie już dawno byśmy się rozstali.
Dzięki tobie
wciąż jesteśmy razem.
Więc to dzięki mnie?
Tak.
Wobec tego poproszę Daoming Si o wielką czerwoną kopertę.
Pewnie. Powiem mu, żeby dał ci naprawdę dużą.
- Nie żartuj sobie. - Wcale nie żartuję.
Idealnie się składa.
Jutro członkowie K4 wygłaszają mowę na UM jako wybitni absolwenci.
Jak spotkam Daoming Si, przekażę mu twoją prośbę.
Jutro?
A co? Masz inne plany?
Umówiłam się z Ximenem.
- To nie będzie koperty. - Wolne żarty.
W dniu waszego ślubu
na pewno się o nią upomnę.
Wówczas to ty powinnaś wręczyć nam czerwoną kopertę.
Kto by pomyślał?
No proszę.
Czyżbyś była aż tak pewna swojej miłości, że już upominasz się o kopertę?
To takie słodkie.
A żebyś wiedziała. Jesteśmy słodcy.
Xiaoyou.
Drodzy studenci.
Mingde to uniwersytet pełen wybitnych jednostek.
Nasza placówka pomogła rozwinąć skrzydła wielu młodym talentom.
Między innymi czwórce studentów, którzy zasłużyli sobie na miano legendy.
- K4. - K4.
- Zgadza się.
Wszyscy wiedzą, o kim mowa.
Zapraszamy na scenę Ximena, żeby powiedział kilka słów
w imieniu całego K4.
Drodzy profesorowie,
wykładowcy i studenci.
Witam was wszystkich.
Nazywam się Ximen Yan.
Goszczę dziś w Mingde z prawdziwą przyjemnością.
Mam nadzieję, że zdołam was trochę zainspirować.
Uniwersytet Mingde może pochwalić się wspaniałymi kursami
i wybitną kadrą.
Ale przyjaźń to najważniejsza lekcja,
której próżno szukać w podręcznikach.
Mam trzech wspaniałych przyjaciół.
Na Uniwersytecie Mingde
razem studiowaliśmy i wzrastaliśmy jako ludzie.
Pozwólcie, że podzielę się z wami naszą historią.
Na tej sali
członkowie K4 odebrali wiele nagród,
głównie za turnieje brydżowe.
Ponieważ odnosiliśmy sukcesy,
wielu studentów chciało nam rzucić wyzwanie.
Wszyscy zapewne słyszeli plotki na temat stawek,
o które rzekomo graliśmy.
Najbardziej niedorzecznym wymysłem było to,
jakoby przegrany miał zjeść kapcie.
To czego ode mnie chcesz?
Mam zjeść jakieś kapcie?
Postaw mi obiad.
Co takiego?
Wszyscy znamy te pogłoski.
Ale nie wiemy, czy są prawdziwe.
No dobrze.
Wobec tego opowiem wam historię o jedzeniu kapci.
Pewien student rzucił nam wyzwanie.
Sądził, że zwycięstwo ma w kieszeni.
Przy stole brydżowym ogłosił,
że przegrany będzie musiał zjeść swoje kapcie.
A potem poniósł porażkę.
Kiedy wstał, zdaliśmy sobie sprawę,
że miał na stopach kapcie.
Oczywiście,
nie pozwoliliśmy mu tych kapci zjeść.
Kiedy spotkaliśmy go po pewnym czasie, nie pamiętaliśmy jego imienia
- i nazwaliśmy go „Zjedz Kapcie”. - Jak mu tam było?
- Mnie pytasz? - Po tamtym wydarzeniu
historia o tym, jak K4 zmusiło kogoś do zjedzenia kapci,
rozeszła się z prędkością światła.
Ta historia stała się jedną z legend naszej uczelni.
W Mingde śmialiśmy się,
bawiliśmy się, płakaliśmy i cierpieliśmy.
Doświadczyliśmy wielu wzlotów i upadków.
Ale cieszę się,
ponieważ nie byłem sam.
U mojego boku zawsze trwali trzej przyjaciele.
Nigdy mnie nie opuścili.
Choć nie łączą nas więzy krwi, jesteśmy zżyci bardziej niż bracia.
Znamy się nawzajem lepiej,
niż znamy samych siebie.
Słynny angielski filozof Francis Bacon powiedział kiedyś,
że przyjaźń nie tylko pozwala rozwiać smutek i żal
i ruszyć ku bezchmurnemu niebu,
lecz także pomaga wyzbyć się ciemnych myśli...
i wypełnić umysł światłem i rozsądkiem.
To trafny opis K4.
Drodzy studenci.
Mingde wyznacza nowy początek w waszym życiu.
Czeka was przyszłość pełna spełnionych marzeń.
Daoming Si.
Odwiedź nas jeszcze.
- Nie martwcie się. - Dobrze.
Na pewno jeszcze wpadnę.
Ale przystojny.
- Mówisz serio? - Musicie za mną tęsknić.
- Trzymam cię za słowo. - Dobrze.
- Podpiszesz mi się? - Jasne.
Mogę zrobić sobie z tobą zdjęcie?
Ja też chcę.
Proszę. Podpisz się tutaj.
Spójrz w tę stronę.
-Co za przystojniak. -Co za przystojniak.
- Ja też chcę. - Daoming Si.
Podpiszesz mi się?
- Zróbmy zdjęcie. - Mogę autograf?
Podpisz w tym miejscu.
- Spójrz tutaj. - Ale ciacho.
Tak się cieszę.
Hej.
Panie Zielone Buty.
Czego chcesz?
Co to jest?
Zniszczony telefon.
Hej! Jeszcze nie skończyłam!
Wystarczy.
Ximen.
- Możemy zrobić zdjęcie? - Tylko jedno.
- Spójrz w obiektyw. - Tutaj.
Huaze Lei też.
- Jest taki przystojny. - Dziękuję.
Zróbmy jeszcze jedno, dobrze?
Chodźmy.
- Pa. - Na razie.
- Do zobaczenia. - Odwiedzaj nas często.
Panie Zielone Buty.
Dlaczego je włożyłeś?
Żeby przywołać zawstydzające wspomnienia i mnie zdenerwować?
Zebrał się tu duży tłum, a ty masz mały móżdżek.
Bałem się, że inaczej mnie nie znajdziesz.
Niby czemu miałabym cię szukać? Nie możesz sam mnie znaleźć?
Czy tak powinien zachowywać się chłopak?
Doprawdy.
Dziwaczna z was para.
Kłótnie to wasza jedyna forma komunikacji?
Nie lepiej porozmawiać od serca?
„Shancai. Czy wiesz?
W chwili, gdy nazwałaś mnie Panem Zielone Buty,
zdobyłaś moje serce.
Od tamtej pory bije tylko dla ciebie”.
„Si.
Spotkamy się jutro i porozmawiamy o ślubie.
Nie zapomnij przyjść.
Nie wystaw mnie do wiatru”.
Ximen.
Powiedz Meizuo: „Tak”.
Na pewno dam wam wielką czerwoną kopertę.
Shancai.
Po omówieniu szczegółów ślubu będziesz uznana za panią Daoming.
Dlatego zanim to nastąpi, chcemy urządzić Si wieczór kawalerski.
Pierwsze słyszę. Nie zostałem uprzedzony.
Czy to nie niegrzeczne ze strony organizatorów?
Jesteś przewrażliwiony. Przecież właśnie ci powiedzieliśmy.
Przyjęcie wyprawiamy jutro.
Właśnie.
Shancai. Jutro wieczorem Si jest nasz.
Dla ciebie wstęp wzbroniony.
Dobrze.
Jest wasz.
Dziś możesz go sobie zostawić.
Nie krępuj się.
- Ty się nie krępuj. - Już.
Chodźmy.
Mówiąc szczerze, skręca mnie z zazdrości.
A mnie nie.
Kłopoty przychodzą i do zakochanych, i do samotnych.
Ja też jestem oazą spokoju.
„Oazą spokoju”? Czy ty przypadkiem nie idziesz dziś na randkę?
Chcesz mnie zdenerwować?
Czyli nie macie na dzisiaj żadnych planów?
A czemu pytasz?
Co ty kombinujesz?
Jak to co?
Chce nas zaprząc do roboty.
Już dawno was nie prosiłem.
Zawsze sobie pomagamy.
Krótka piłka - mogę na was liczyć czy nie?
Dziś wieczorem wybieram się na wykład profesora muzyki.
Cześć.
A ja muszę coś załatwić w związku z wystawą.
Narka.
Hej.
Sam się tym zajmę.
Ximen.
Czemu stoisz tu sam jak palec?
- Wspaniała przemowa. - To prawda.
Rozpiera mnie duma, że też należę do K4.
A skoro już o tym mowa, mogę dostać Pokój Brydżowy?
Chen Qinghe.
Obecny.
Masz wieczorem czas?
Że ja?
Tak, ty.
Napisy: Natalia Chycka